Hoe kun je de wereld een klein beetje mooier maken? Vrijzinnigen laten zien hoe ze dat doen. Deze keer Anne van de Graaf, die al jaren vuil raapt. ‘Wanneer ik dat doe, voel ik mij verbonden met het grotere geheel.’
Zeven jaar lang fietste Anne een vaste route van 25 kilometer door de polders en raapte zij het vuil op dat zij tegenkwam. ‘Sinds de invoering van het statiegeld op flesjes en blikjes hoeft dat niet meer.’ Lang hoefde Anne niet stil te zitten, want ze vond een ander project waar ze al haar energie in ging steken. Daarmee maakt ze niet alleen de omgeving schoon, maar helpt ze ook anderen.
‘Veel mensen dumpen hun afval op parkeerplaatsen langs de snelweg A7. Bijvoorbeeld mensen die in hun eigen woonplaats moeten betalen voor de afvalverwerking. Er staan op die parkeerplaatsen afvalbakken waar van alles ongesorteerd in wordt gegooid. Maar veel belandt er ook naast.’
Nu gaat Anne drie keer per week naar haar vaste parkeerplaats om daar alles op te ruimen. ‘Ik hou niet alleen de parkeerplaats schoon, maar ik vis ook de statiegeldflessen uit het afval. Daarnaast probeer ik zo veel mogelijk te scheiden, zoals elektronische apparaten, kleding en lachgascilinders.’ De gescheiden afval brengt ze vervolgens naar de milieustraat. Met het geld dat ze verdient met het statiegeld – al snel tientallen euro’s per maand – doet ze iets anders.
‘Sinds het begin van de oorlog in Oekraïne sturen mijn man en ik pakketten naar het oostfront. Met het statiegeld kopen we houdbaar eten en kleding bij de kringloopwinkel.’ Zodoende steunt ze met haar werk eigenlijk drie goede doelen: het milieu, maar ook de mensen die bij de kringloopwinkel werken en tenslotte de mensen in de knel in Oekraïne. ‘Het idee dat ik met gevonden geld een ander blij kan maken, vind ik bijna magie. En mij kost het alleen maar tijd!’ Inmiddels hebben zij en haar man al honderden pakketten opgestuurd.
Anne vindt het fijn dat ze iets voor een ander kan betekenen, maar het oprapen en scheiden van het afval geeft haar ook veel plezier én spirituele verdieping. ‘Wanneer ik daar bezig ben, voel ik mij verbonden met een grote geheel; het tilt mij helemaal uit boven het kleine leventje dat ik heb.’ Zelf noemt ze god de ‘Grote Onbekende Dimensie’. De energie die ze ervaart, koppelt ze aan engelen. ‘Die engelenenergie is onuitputtelijk. Wanneer ik op de parkeerplaats bezig ben, voel ik me ook nooit moe en heb ik het nooit koud. Soms roep ik de engelen ook aan met de vraag of ze mensen kunnen veranderen – ga in de hoofden van mensen zitten, zeg ik dan. Zodat het schoon kan blijven.’
Het blijft natuurlijk niet schoon. Iedere keer als ze er komt, is er weer nieuw afval. Dat houdt haar niet tegen en stemt haar evenmin somber. ‘Ik denk toch dat als je iets goeds doet, dat dat haar uitwerking heeft op je omgeving. Ik doe het ook niet voor mijzelf, voor mijn ego. Ik doe het vanuit verbinding en liefde. En dat heeft effect. Zelfs het kleinste stukje vuil oprapen heeft al impact.’