Op dinsdag 8 juli demonstreerden honderden voorgangers en kerkleden bij het landelijk bureau van de Protestantse Kerk om meer aandacht te vragen voor de situatie van de Palestijnen. ‘De kerk hoort er te zijn voor de stemlozen,’ aldus Alke Liebich, voormalig voorzitter van de VVP.
Samen met honderden collega’s stond Alke, in het rood gekleed, bij het Dienstencentrum. Voor haar was het extra bijzonder, omdat zij niet lang geleden drie maanden lang op de Westelijke Jordaanoever verbleef. Vanuit een project van de Wereldraad van Kerken sprak zij daar met slachtoffers waar de wereld niet naar omkijkt. ‘Ik heb tegen hen gezegd: wij kunnen niet veel doen. Maar ik kan wel over jullie vertellen.’
Alke ziet de kerk als een ‘soft power’ in een wereld waarin steeds meer aandacht is voor harde krachten. ‘De soft powers zijn hard nodig tegenover de mislukkende wereldlijke machten. Ook als oriëntatiepunt te midden van deze verwarrende wereld.’ Daarom vond ze het belangrijk om op 8 juli haar stem te laten horen. ‘Als het niet nu is, wanneer dan wel? Want dit moet stoppen!’ Volgens Alke heeft de kerk een roeping in de wereld: machtelozen een stem geven, recht betrachten. ‘Dus is het nu belangrijk om naar de Palestijnen te kijken.’
Wat het protest voor effect heeft? Ze weet het niet. Misschien wel bar weinig. Dat komt omdat de kerk een vreemde relatie heeft met Israël. Veel christenen concluderen aan de hand van bijbelteksten dat de staat Israël onvoorwaardelijk gesteund moet worden. ‘Iets zeggen over het geweld tegen Palestijnen – dat gaat in de kerk nooit zomaar. Oorlogsmisdaden of niet. Dat moet altijd kloppen met het Israëlstandpunt,’ aldus Alke.
Toch weerhield haar dat niet om te demonstreren – en met haar vele collega’s. ‘Misschien heeft de stem van de kerk weinig effect. Maar hopelijk heb ik het mis. Ik heb de soft power van de kerk hoog zitten. Natuurlijk, de kerk dat ben ik en jij. Daarom spreken wij samen het bestuur van de kerk aan – moderamen en synode.
Zo werkt het. Wat mij betreft.’
Foto: Eeke Anne de Ruig