Erik Jan Tillema schreef een Klaaglied over deze tijd. De Klaagliederen vormen een boek uit de Bijbel, waarin het geweld en onrecht van die tijd wordt betreurd. Wat dat betreft is er in al die eeuwen weinig veranderd.
Het bijbelboek Klaagliederen bevat in totaal vijf liederen waarin het verdriet uitgebreid wordt bezongen. Want het leed is groot: er is oorlog en vernietiging. Niets blijft bespaard. Maar halverwege het bijbelboek, in het midden van het derde lied, klinkt toch nog iets van de hoop. Erik Jan probeert in zijn hedendaagse hertaling ook iets van de hoop te vangen.
Ach, in wat voor tijden leven we?
Waar ik naar verlang, wordt de kop in gedrukt,
Door kwade krachten die alles lijken te controleren.
De duisternis op aarde groeit en groeit.
Ik word overspoeld door ellende en verdriet.
De oorlogen lijken niet te stoppen,
Er komt geen einde aan het leed.
Waar houdt het op?
Ik schreeuw en roep om hulp,
Maar wie kan mij horen?
Wie kan mij helpen?
In een wereld die steeds verder afglijdt.
Mensen zijn argwanend naar elkaar,
Sluiten zich op in bubbels,
En voeden onderlinge haat.
Het enige wat lijkt te groeien,
Is de macht van geld.
Dat is weggelegd voor slechts enkelen.
Maar het geld maakt alles kapot,
Voor iedereen.
De aarde zucht.
Het klimaat verandert,
En ik … ik kan enkel nog huilen.
Maar in mijn tranen schittert het licht,
Het licht van naastenliefde,
Van aandacht voor elkaar.
Klein en kwetsbaar,
Maar aanwezig.
Droogt het mijn tranen,
Tilt het mij op.
Omdat de liefde nooit verdwijnt,
Maar pas écht zichtbaar wordt,
Als zij het meest nodig is.